Miesięczne archiwum: Marzec 2017

Ewelina Szostakiewicz

Ewelina Szostakiewicz, bez nazwy, 2015, linoryt, 15x15cm, (reprodukcja udostępniona przez artystkę)

Ewelina Szostakiewicz, bez nazwy, 2015, linoryt, 15x15cm, (reprodukcja udostępniona przez artystkę)

Twórczość Eweliny Szostakiewicz zawiera się pomiędzy abstrakcją i figuratywnością. Wydaje się więc, że artystka pragnie zwrócić uwagę na bliski związek istnienia ze sferą emocjonalną. Tworząc linorytnicze przedstawienia, wyraźnie dzieli ludzką istotę na pół: jedna część grafiki to fizyczny organizm, którego zadaniem jest zapewnianie jak najdłużej ciągłości istnienia, druga ma charakter metafizyczny i związana jest z doświadczaniem wewnętrznych poruszeń. Niezwykle trudno jest nanieść granicę między tymi dwowa obszarami człowieczej egzystencji. Tajemniczy, niematerialny świat czujemy w ciele, lecz z drugiej strony, kiedy coś dzieje się w środku, wpływa na stan psychiki. Zapewne dlatego pełnia w człowieku tak naprawdę jest wtedy, kiedy oba pola całkowicie się dopełniają. Natomiast istnienie dwu stron jest zagrożone w sytuacji braku wzajemnego zauważania siebie. Niedostrzeganie potrzeb ciała, przez zamieszkującego je Ducha, i odwrotnie, niezrozumienie przez umysłowe ego, unikalnej, wewnętrznej istoty i tego wszystkiego, co składa się na psyche jednostki. Czytaj dalej

Janusz Akermann

Janusz Akermann, Moi Ludzie Ponad Wszystko, 1987, (źródło: skan książki - Janusz  Akermann, Linoryt 1982-2002, oprac. zbiorowe,  Janusz Akermann, Tczew 2003.

Janusz Akermann, Moi Ludzie Ponad Wszystko, 1987, (źródło: skan książki – Janusz  Akermann, Linoryt 1982-2002, oprac. zbiorowe,  Janusz Akermann, Tczew 2003.

Twórczość Janusza Akermanna, w kontekście grafiki warsztatowej, wiąże się z technikami druku wypukłego i linorytu, w szczególności linorytu kolorowego. Dynamiczna sztuka tego artysty wywodzi się ze wzmożonej ekspresji lat osiemdziesiątych, okresu, w którym to zaczynał pracę artystyczną. Akermann przez niektórych krytyków przyporządkowany jest do nowych dzikich. Jest zainteresowany zarówno ekspresją formy, jak ekspresją treści i najbardziej ekspresyjnymi stanami psychiki ludzkiej; stąd też artystę zajmuje głównie człowiek, a jego sztuka ma charakter figuratywny. W kontekście ludzkich zachowań notuje własne emocje; własne przeżycia, reakcje świadome i podświadome wpisuje plamami barw, różnicowanymi liniami, zadrapaniami w schematycznie powielanych, powiększanych ludzkich twarzy i sylwetek. Doznania emocjonalne artysty znajdujemy już we wczesnych grafikach z 1984 roku, jak „Wielka libacja”, „Akt w matni”, „Diabelskie sztuczki”, „Wody opadły”, czy „Tańczące panienki”. W tym czasie artysta wprowadził kolor do swoich prac, który początkowo funkcjonuje zupełnie samoistnie, albowiem plamy barw nie pokrywają się z warstwą rysunkową, nakreślaną dynamicznymi, „ostrymi, czarnymi kreskami” (za: Janusz  Akermann, Linoryt 1982–2002, oprac. zbiorowe,  Janusz Akermann, Tczew 2003, s. 4.). Barwa często wprowadza element Czytaj dalej