Miesięczne archiwum: Styczeń 2016

Halina Chrostowska

Halina Chrostowska, Figura czerwona XVII, 1980, linoryt podmalowany, odprysk, collage, 66,5x52,5cm (reprodukcja - Halina Chrostowska, oprac. pod red. M. Sitkowskiej i M. Chipczyńskiej, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie i Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 2000)

Halina Chrostowska, Figura czerwona XVII, 1980, linoryt podmalowany, odprysk, collage, 66,5×52,5cm (reprodukcja – Halina Chrostowska, oprac. pod red. M. Sitkowskiej i M. Chipczyńskiej, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie i Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 2000)

Halina Chrostowska żyła w latach 1929-1990, była córką Stanisława Ostoji-Chrostowskiego, wybitnego grafika okresu międzywojennego. Studiowała grafikę w Akademii Stuk Pięknych w Warszawie (1946-1950) w pracowni Tadeusza Kulisiewicza i malarstwo u Jana Cybisa. Chrostowska lubiła zmagać się z formą i tworzywem, szukając najlepszych środków artystycznej wypowiedzi, artystka ciągle prowadziła eksperymenty, tak formalne jak i warsztatowe (Halina Chrostowska, oprac. pod red. M. Sitkowskiej i M. Chipczyńskiej, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie i Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 2000, s. 8).

Chrostowska początkowo korzystała w swej twórczości przede wszystkim z technik metalowych – akwaforty z akwatintą, odprysku, suchej igły (techniki wklęsłodrukowe); rzadko stosowała technikę drzeworytu, jednak z czasem zaczęła łączyć techniki metalowe z drzeworytniczymi i linorytniczymi. Swoje poszukiwania artystyczne prowadziła tworząc najpierw grafiki czarno-białe, jak abstrakcyjny cykl „Astralny” w 1957 roku czy figuratywny cykl „Komedianci”, rozpoczęty w 1961 roku. Prace z tego drugiego to m.in. „Statystki”, „Aktorzy”, „Tancerka”, „Monolog”. Kolor do swych prac wprowadziła w 1968 roku w serii „Portretów”. Czytaj dalej